Britt van den Broeke

Ik zie mijn regio veranderen door toerisme, het raakt mij en doet zelfs pijn. De pure eenvoud van mijn regio verdwijnt, de basis en de nuchterheid. De uitstraling veranderd naar luxe, bijna over de top. Het geeft een gevoel van heimwee, maar ik zie het niet per se als iets negatiefs, maar als een gemis als het er niet meer is. Het is de aanleiding tot deze serie, ik moest hier iets mee doen.

Nadat ik twee jaar in Rotterdam heb gewoond, heb ik West Zeeuws-Vlaanderen van een afstand bekeken. Ik ben mij daar gaan beseffen wat mijn regio voor mij betekend, een plek waar ik veel liefde voor voel. Mijn leraar zei heel mooi: ‘je kunt het meisje uit West Zeeuws-Vlaanderen halen, maar West Zeeuws-Vlaanderen niet uit het meisje’.

Het voelt als mijn verantwoordelijkheid om West Zeeuws-Vlaanderen en zijn pure eenvoud in eer te houden, doormiddel van landschap, portret en stilleven. Een nalatenschap voor later. Het geeft een sfeer en emotie weer van wat er over tien á twintig jaar sporadisch of niet meer zal zijn.